Noc 7/8 listopada spędziliśmy na posterunku w Pallel. Policjanci starali się pomóc, dzwonili do przełożonych, wyjaśniali naszą sytuację. Nic nie pomogło. Bez pieczątki nie mogliśmy ruszyć dalej. To było już tak niedaleko granicy... Niestety, następnego dnia musieliśmy wrócić do Imphal i starać się skompletować wymagane dokumenty. I tutaj kolejne zaskoczenie: 8 listopada obchodzone jest w całych Indiach hinduskie święto światła Diwali i jest to dzień wolny od pracy. Urzędy były oczywiście zamknięte i pieczątki nie było jak załatwić. Trzeba czekać... Co ciekawsze nie było pewne, czy następnego dnia uda nam się spotkać z kompetentną osobą, bo również 9 listopada jest dniem świątecznym. Z tym, że "nieobligatoryjnym" - można je świętować lub nie, w zależności od swoich przekonań religijnych. Oznaczało to, że osoba władna wystawić nam to pozwolenie mogła pojawić się w pracy, ale nie musiała... To byłaby katastrofa, nasze indyjskie wizy tracą bowiem ważność 10 listopada, a jej przedłużenie zajęłoby z pewnością kilka kolejnych dni. Tym razem mieliśmy szczęście. Dzisiaj rano zostaliśmy przyjęci przez sekretarza autonomicznego rządu w Imphal, który okazał się bardzo przyjemnym gościem i nie robił nam żadnych problemów z tym pozwoleniem. Podpisał, podstemplował i zadzwonił jeszcze na granicę, powiadamiając o naszym przyjeździe. O 12.00 znowu ruszyliśmy na trasę i dotarliśmy do Tengnoupal. Do granicy pozostało jeszcze 30 km. Dotrzemy tam jutro. Chyba, ze Indie znowu nas czymś zaskoczą.

Jakiś czas temu wyjaśniałem Manuelowi, który pochodzi z Meksyku, znaczenie polskiego powiedzenia "Ale Meksyk!". Spodobało mu się ono i zaczął je czasami używać. Śmiesznie było słyszeć z ust Meksykańczyka wypowiadane z dezaprobatą słowa "Ale Meksyk!".